Martijn Takke

Op een mooie, zonnige zaterdag in juni 1977 kwam ik zo rond de lunch ter wereld in het mooie grensdorp Dinxperlo (Gelderland). Ik hoor vaak dat de bevalling zich erg vlug voltrok, zo vlot zelfs dat de vroedvrouw geen tijd had eerst haar warme aardappelen met jus soldaat te maken. Zo zie je, ik wilde geen seconde verspillen om creatief aan de slag te kunnen gaan (huilen, slapen, eten en je luier vol krijgen is immers óók een vorm van jezelf creatief uitdrukken!).

Al vanaf mijn vroege jeugd kliederde ik, tot groot ongenoegen van mijn ouders, de meubels en muren van mijn ouderlijk huis vol met vrolijk gekleurde taferelen waarvan niemand behalve ikzelf kaas had gegeten. Daar ik al van nature uit voorzien was van kost en inwoning stond ik niet stil bij het feit dat dit wel eens een carrière kon zijn. Nee, ik vervulde slechts mijn onbewuste drang tot beeldende expressie. Mijn oma kwam, om het woningdecoratief budget van mijn ouders nog te redden, met het idee om me met mijn potloodje te laten uitleven op een oude behangrol. Hoera, de papierkunstenaar in mij vond zijn weg in de wereld, daarbij volledig gesteund en aangemoedigd door het thuisfront.
Dank daarvoor!

Wanneer elke andere gezonde Hollandse jongen antwoord zou geven op de vraag 'Wat wil je later worden?' met 'Brandweer/plietie/voetballer' of iets anders stoers riep ik altijd ietwat timide maar zeker steevast: 'Striptekenaar!'. Dat, kan ik je vertellen, deed mij al vroeg een blik van verdwazing in anderen herkennen. Dat is toch geen beroep?! Ik zeg je: jazeker! Het is zelfs een roeping!

Na jaren van tekenvellen en taal- dan wel rekenschriften vol te hebben gekliederd werd er op de middelbare school eindelijk ingezien dat men mij niet van het tekenen kon weerhouden en werd mij de schone taak toevertrouwd de schoolkrant van een afsluitende strippagina te voorzien. Het kwam wel eens voor dat ik mijn reeds afgeronde werk moest redigeren wegens het 'over de grens van sommige moralen heen gaan' (het was een christelijke school en ik hou van een goede schuine mop) en ook werden mijn leraren niet ontzien als leidend (of was het lijdend?) stripfiguur. Men vroeg er blijkbaar om. Wat later trok ik naar de HAVO alwaar ik eindelijk serieus te werk kon met mijn kunsten gezien tekenen daar een examenvak betrof. Yes!! Easy money, eh... eindcijfers!

Ik kwam daarna, dankzij een verkregen krantenknipsel over een professionele stripwedstrijd in België (hét Walhalla voor striptekenaars), al snel in aanraking met een tweetal jongeheren uit Doetinchem die in deze wedstrijd de zilveren prijs hadden bemachtigd, een knappe prestatie voor 2 Hollanders in België! Samen hadden zij een tekenstudio opgericht met strips & cartoons als pijler in hun zakendoen. Ik voelde mij in deze, voor mij nieuwe, wereld van betaald strips tekenen natuurlijk geheel als een vis in het water en de beide heren boden me aan hun kennis van het vak met mij te delen omdat ze wel wat zagen in mijn talenten. Bij hen heb ik veel geleerd over de grafische zakenwereld, waarvoor dank!

Ik stapte over van geheel traditioneel tekenwerk (op papier schetsen/inkten/inkleuren) naar een mix van traditioneel en digitaal (op papier schetsen/inkten, daarna inscannen en digitaal inkleuren). Tegenwoordig werk ik voornamelijk volledig digitaal via een Wacom Cintiq pen display en grafische software als Adobe Creative Cloud en Clip Studio Paint. Ik bewaar het traditionele werk vooral voor op beurzen en op commissiebasis (het papier veelal vrij van mijn bloed, zweet en tranen).

Ik werk, naast mijn dagelijkse baan en mijn freelance opdrachten, ook aan een aantal persoonlijke projecten waarvan een aantal op een hopelijk spoedige dag hun uiting zullen gaan vinden in bijv. een zelfgeschreven & getekend album/comicbook serie, een kinderboek en ooit nog een fantasy novel of 2 (3, 4, 5...?). Je leest het, ik heb nog genoeg te doen dus: aan de slag!


© Martijn Takke Creative Design & Illustration  / realisatie Mopslaan.nl / 2019